شهید مسعود آخوندی فرمانده گردان یا زهرا(س) از لشگر 14 امام حسین(ع)بود. دانشجوی مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی اصفهان. شاگرد اول کلاس و دانشجوی مورد علاقه ی اساتید. جوانی مهربان،تیز هوش ،مدبر و
تک پسر خانواده
پسری که بی نهایت به مادرش عشق میورزید و مادری دارد که هنوز هم بیشتر از قبل عاشق اوست.این را از پیرهن مشکی اش میگویم که بعد از قریب به سی سال از شهادت مسعود هنوز بر تن دارد!
مرتب این جمله ی برادر مسعود در گوشم زنگ می خورد:
بدانید فردای قیامت همین كسانی كه در كنار شما بودهاند جلوی شما را خواهند گرفت و از شما خواهند پرسید كه در مقابل خونهایی كه برای آسایش شما اهدا كردیم شما برای خدا و انقلاب چه كردید؟
این داستان را بر اساس واقعیت نوشتم.چون بر مبنای واقعیت است نمی شود گفت داستان.باید گفت روایت:
در حیاط کوچک خانه ی اجاره ای شان فوتبال بازی می کرد. دمپایی های پاره اش را با انگشت در پایش نگه داشته بود و به توپ ضربه می زد. تشک پدر را با پا به کناری زد. در این دو سه روزی که پدر به خانه آمده بود مادر هر روز صبح تشک خیس او را زیر آفتاب میانداخت.
همان جا ایستاد و ضربه ی محکمی به زیر توپ نواخت. توپ به پنجره خورد و شیشه اش با صدای مهیبی فرو ریخت. پدر که داخل اتاق دراز کشیده بود دمر روی زمین افتاد و دست هایش را روی سرش گذاشت. پسرک خشکش زده بود. اگر مادر بود همیشه در همچین مواقعی او را یک کتک مفصل میهمان میکرد. ولی پدر نه.اگر حالش رو به راه بود فقط سری تکان میداد و قضیه را فیصله میداد. پدر در زنگ زده ی راهرو را باز کرد.
-حاجی اینجاست. بیایید بچه ها.یک گوسفند بینواست.
پدر با رنگ روی پریده و چشمان گود افتاده ، میخندید و به طرف پسرش میرفت.
-گرفتمت گوسفند شیطان.
مادر در داروخانه داخل صف ایستاده بود. میخواست قرص های پدر را با پولی که دخترش از شهرستان برایش فرستاده بود بخرد. تمام حقوق این ماه خودش که از کار در خانه های مردم به دست آورده بود به علاوه تسهیلات بنیاد را برای قسط های وام جهیزیه دخترش داده بود بقیه را هم دو دستی تقدیم صاحب خانه کرده بود.
پدر شیرجه ای زد و روی پسرک افتاد:
-بخوابید زدند. الان همه جا را میزنند. ولی نگران نباشید این گوسفند غدای امروز ماست. بچه های تدارکات که فکری به حالمان نمی کنند .خودمان باید به فکر خودمان باشیم.
پسرک ساکت و بی حرکت نفس میکشید. تصمیم گرفته بود این بار مثل مادر باشد .مادر در این مواقع خودش را جلو پدر میانداخت. کتک میخورد. اشک نمیریخت. اعتراض هم نمیکرد. بدن مادر سیاه و کبود میشد تا مبادا پدر خودش را بزند. وقتی پدر حالش رو به راه میشد مینشست تا صبح بالای سر مادر گریه میکرد. پسرک ساکت و بیحرکت نفس میکشید.
مادر پلاستیک قرص ها دستش بود و سریع قدم بر میداشت. دوست نداشت شوهرش دم عیدی در آسایشگاه باشد.او را به خانه آورده بود. ولی بعد از دو روز تازه پول خرید قرص ها جور شده بود. داخل کوچه که شد صدای فریاد های شوهرش را شنید. دوید.
پدر در حالی که چیزی در دست داشت دور حیاط میدوید و میخندید. با دیدن مادر نگاه محجوبش را پایین انداخت.
-آخ این هم پرستار. خواهر بفرمایید. این را ببینید. سر یک گوسفند را بریدم. ناهار کباب داریم.
مادر روی زمین افتاد.ساکت و بی حرکت نفس میکشید. و پدر تا صبح، تا ابد گریست.
خبرگزاری فارس: مراسم رونمایی اکتاب «تک پسر» که داستانهایی درباره شهید «مسعود آخوندی»امروز در دانشگاه صنعتی اصفهان برگزار میشود.
مجید شکرالهی، مدیر انتشارات «شهید کاظمی» در گفتوگو با خبرنگار کتاب و ادبیات باشگاه خبری فارس «توانا» درباره کتاب «تک پسر»، بیان داشت: این اثر به خاطرات شهید «مسعود آخوندی» اختصاص دارد که توسط «نسیبه استکی» به نگارش درآمده است.
وی با بیان اینکه این اثر دربرردانده حدود 120 صفحه است، بیان کرد: داستانهای کتاب «تک پسر» به صورت مینیمال نوشته شدهاند یعنی در این اثر حدود یکصد داستان مینیمال از شهید «مسعود آخوندی» آورده شده است.
شکرالهی ادامه داد: کتاب «تک پسر» امروز بعد از ظهر از ساعت 13:30 الی 16 همزمان با همایش بزرگ «یادواره شهدای دانشجوی دانشگاه صنعتی اصفهان» با حضور مادر شهید، نویسنده کتاب، نورالدین عافی راوی کتاب نورالدین پسر ایران و مسئولان دانشگاه و استان، در تالار شماره هشت دانشگاه صنعتی اصفهان رونمایی میشود.
وی با اشاره به این مطلب که شهید «مسعود آخوندی»، دانشجوی نخبه رشته «مکانیک» دانشگاه صنعتی اصفهان بود که پس از شهادت، در گلزار شهدای اصفهان در قطعه شهدای کربلای پنج، آرام گرفته است.
مدیر انتشارات «شهید کاظمی» گفت: مادر شهید آخوندی، هر روز آرامگاه پسرش را با اشک دیده شست وشو میدهد یعنی با توجه به اینکه این مادر پا به سن گذاشته و پیر شده است از بعد شهادت پسرش پایش را از اصفهان بیرون نگذاشته و همه روزه با به تن کردن لباس مشکی خود به دیدن تک پسرش میرود.
تك پسر،روايت عاشقانه ايست از زندگي يك مادر و پسر. مادري كه همه ي هستي اش را به پاي فرزندش ريخت و فرزندي كه علي رقم عشق زايد الوصفش به مادر،رفت تا هستي اش را فداي فرمان امام كند.
اينم لينك خبر:انتشارات موسسه شهید احمد کاظمی
رفته بودیم برای خرید. همسایه مان را دیدم.شروع کرد به تشکر و دعا کردن مسعود. با تعجب علتش را پرسیدم.گفت : مگه پسرتون بتون نگفته؟ ماجرا را برایم تعریف کرد که دیروز مسعود دم خانه وقتی همسایه مان و دختر مریضش را میبیند فورا آنها را به بیمارستان میرساند و تا بعد از ظهر همانجا میماند.بعد هم میرساندشان خانه.
دو سالی بعد از شهادت مسعود وقتی هنوز جوان های ما در جبهه ها جان میدادند خبر دار شدم پسر های این آقا رفته اند سوئد.
عروسي خواهرم نزديك بود.داشتيم جهيزيه اش را ميخريديم.قرار شد مسعود با وانتش فرش را از مغازه بياورد.بدون ماشين برگشت.طوري تصادف كرده بود كه طاق ماشين كنده شده بود.شوهرم بهش گفت:خيلي خدا رحمت كرد،چطور سرت جدا نشد.
خنديد و گفت:آخه سر من كه قرار نيس اينجا بره!
همه مسعود را به ابتكارات و ابداعات تاكتيكي ميشناختند.متفكر،منطقي صاحب فكري پويا و خلاق.
آراسته،پاكيزه،تميز،منظم...اين ها جز ويژگيهاي مسعود است چه در دوران زندگي دنيايي اش چه بعد از شهادت.هنوز هر موقع از سال كه سر مزارش بروي،تميزي سنگ قبر و گلدان هاي اطرافش قلبت را مجذوب ميكند.
در آن شرايط كه خيلي ها به خاطر سختي جنگ و حضور هميشگي در جبهه از تحصيل بازمانده بودند،دانشجو بودن آن هم در يك رشته و دانشگاه ممتاز براي خيلي ها جاي كلاس گذاشتن داشت.ولي در برخوردت با او اصلا نمي توانستي حدسش را بزني كه جز نخبگان جبهه است.
هيچ وقت نميشد كه مسعود را ببيني ولي لبخند روي لب هايش نباشد.حتي هنگامي كه از منطقه برگشته بوديم و همه از خستگي حال حرف زدن نداشتيم به مسعود كه نگاه ميكرديم روحيه ميگرفتيم.
متن زیر مصاحبه صاحب وبلاگ یاس هست با مادر شهید .لطف کردن واسه من هم فرستادن:
بسم اله الرحمن الرحیم
این مصاحبه اسفند سال 86 توسط بچه های یکی از دانشگاههای اصفهان صورت گرفت و چون اردوی راهیان سال 86 به نام شهید آخوندی بود این مصاحبه رو چاپ کردیم و در اختیار بچه ها گذاشتیم.
چون مصاحبه توی گلستان بودو رفت و آمد زیاد بود بیشتر سعی کردیم مادرشون از هر جاکه دوست دارن بگن و زیاد اذیتشون نکنیم...
مثل هر 5شنبه که میشه براحتی مادر این شهید بزرگوار رو کنار تک پسرشون پیدا کرد رفتیم و نشستیم پای درددلشون... مادری مهربان که علی رغم اینکه سالیانی است درد پا اذیتشون میکنه اما سر زدن به پسرشونو هرگز ترک نمیکنن...
قبل مصاحبه بمون یادآوری میکنن آقا مسعودم یه شهیدن مثل باقی شهدا، همشون شهید شدن وارزشمندن اما تنها فرقشون توی اینه که آقا مسعود یه دونه بودند...
هیچ کتابی را نصفه نیمه نمیخواند . تمام کتاب های کتابخانه اس را خوانده بود. حتی سر سفره هم مطالعه میکرد. یه لقمه از غذا یه لقمه از کتاب.
حتی قبل از سن تکلیف هم احتیاط میکرد....
موقع رفتنش هم صدایش نکرد برای خداحافظی.
چشمانش را باز کرد مادر را دید که بالای سرش ایستاده گفت:پدرت رفته است منطقه از حالا تو مرد خانه ای! بلند شد لباس پوشید و گفت:آنجا بیشتر نیاز به مرد دارد!
نشسته بود بالای سر خواهر زاده اش! شب تا صبح.تبش را می گرفت پاشویه اش می کرد دستمال روی سرش می گذاشت!
خواهرش ر ا هم گفت بخوابد.تا صبح چشم روی هم نگذاشت. تسبیح می گرداند و حمد شفا می خواند.
یک غریبه اگر وارد میشد نمیتوانست باور کند مراسم چهلم است نه جشن عروسی!
«مادرم! شما خوب ميدانيد كه رفتنم عاشقانه بود و عليرغم شناخت مشكلات اين راه، هرگز از حركت باز نايستادم، هميشه در اين لحظات آشفته بودم امّا اين بار اطمينان و آرامش عجيبي به سراغم آمد. آرزوهاي دنيوي از دلم رخت بربسته و هيچچيز جز عشق و محبّت نسبت به خدا و ائمه اطهار و امام امت در وجودم راه ندارد. حاضرم بارها تكه تكه شوم، اما دل امام شاد باشد. مادرم! هوشيار باشيد كه دنيا ميگذرد و هر چه هست، آخرت است. اميدوارم در آن دنيا شما را زودتر از هر كس ديگري ملاقات كنم. از خدا هميشه براي شما صبر خواستهام، سعي كنيد قويدل، شجاع و صبور باشيد. هرگز فراموش نكنيد كه اين مسير را بسيار دوست دارم و هميشه آرزويم رسيدن به فيض عظماي شهادت است. مادرم! در حقم دعا كنيد.»
-آقای مدیر دستم به دامنتان.پسرم مسعود.آخوندی را می گویم.کلاس پنجم هنوز نیامده خانه.با هزار حرف و حدیث آرامش کردند گفتند:زندانیش کرده ایم، با چند نفر دیگر توی دست شویی های مدرسه به جرم شعار دادن علیه رژیم شاه.
مسعود هم از آن پسر هایی بود که از همان قبل از آمدنش عزیز دردانه بود.وقتی هم آمد که دیگر نور علی نور به ماه میگفتند در نیاید پسر آنها درآید.یک خانواده بود و همین یه پسر.فقط کافی بود چیزی بخواهد یا مشکلی پیش آید همه کارها تعطیل ببینند آقا مسعود چه می خواهد؟!چه نمی خواهد؟!
سلام بر پدر زحمتکش و فداكارم. من همیشه در مقابل زحمات شما شرمنده بوده و هستم، هرچند كه دلم میخواست در پیری عصای دست شما باشم؛ اما شوق به انجام وظیفه و ادای تكلیف و عشق به جهاد و كسب فیض شهادت مرا از همه چیز جدا كرده است.پدرم! از شما در همه مواردي كه قصور كردهام حلاليت ميطلبم، اميدوارم خداوند در روز قيامت كمك كند تا شرمندگيهاي دنيا را جبران كنم!»
18/9/65، جبهههاي جنوب
شهادت پایان راه نیست.آغاز است.تولدی دیگر است در جهانی فراتر از آنکه عقل زمینی به ساحت قدس آن راه یابد. 
